Terug naar toen: wonen aan de Camphuysenstraat

‘’Het is niets veranderd. Ik ga hier niet meer weg hoor!’’, grapt moeder Tineke. Ik vraag haar waarom het zo belangrijk is, om hun oude woning aan de Camphuysenstraat nog een laatste keer te bekijken. ‘’Het is gewoon een gevoel. We hebben hier zo’n fijne tijd gehad toen de kinderen nog klein waren. Niet alleen het huis, maar ook de buurt was een fijne plek om te wonen. Ik denk nog vaak terug aan deze tijd. Toen we verhuisden heb ik jaren heimwee gehad. Het is zo mooi om nu weer terug te zijn. Ik ben blij dat we dit kunnen doen.''

Tineke loopt samen met haar dochters - Astrid en Louise - door hun oude woning aan de Camphuysenstraat. Tineke kwam hier 57 jaar geleden samen met haar man en twee kinderen wonen. In de loop van de jaren kreeg het echtpaar aan de Camphuysenstraat nog eens vier kinderen. Na 7 jaar in het huis gewoond te hebben, verhuisde het gezin. Nu, precies 50 jaar later, komt Tineke met haar jongste en oudste dochter het huis voor de allerlaatste keer bekijken. De woningen aan de Camphuysenstraat worden over een tijdje namelijk gesloopt. Er komt nieuwbouw voor terug. Toen de familie dit hoorde, vroegen ze ons om het huis nog één keer te bekijken. Daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen. Want het is altijd fijn om terug te zijn op een plek waar je mooie herinneringen hebt.

Mooie herinneringen
De dames zijn als een kind zo blij om weer terug te zijn in hun oude (t)huis. Er worden veel foto’s gemaakt en herinneringen opgehaald. Moeder en dochters vertellen dat het best knus was, om met een gezin van acht in de woning te leven. Want: er waren twee slaapkamers, en zes kinderen. “In deze slaapkamer sliepen we met z’n drieën. En in de andere slaapkamer ook met drie”, vertelt Astrid. We lopen door naar de woonkamer. Tineke vertelt dat zij en haar man in de achterkamer een opklapbed hadden staan. “En daar sliepen wij. Overdag klapten we het bed in, zodat de kinderen meer speelruimte hadden.”

Sinaasappelsap en liga koekjes
Astrid, de oudste dochter, was 9 jaar toen ze uit het huis vertrokken. “Maar ik weet alles nog. Hier stond het orgel. En hier een tafeltje, daar dronken we altijd sinaasappelsap en aten we een liga koekje”. Zo goed als Astrid het nog weet, zo onbekend is alles voor jongste dochter Louise. “Ik heb hier gewoond tot mijn tweede jaar. Dus ik weet er eigenlijk niets meer van. Blijkbaar is dit de plek waar ik altijd gespeeld heb”, lacht ze wijzend naar de woonkamer.

De zandbak
Voordat de dames definitief afscheid nemen van het huis, kletsen we nog even voor het raam. We kijken uit op het binnenplein. Tineke vertelt dat daar vroeger een zandbak zat. “De kinderen waren elke dag in die zandbak aan het spelen. Dat weet ik nog zo goed. Vanaf het balkon riep ik ze als de koffie of het eten klaarstond. Dat is zo’n fijne herinnering. Ik hoop dat in de nieuwe woningen heel veel mensen net zulke fijne herinneringen mogen maken als wij.”

Meer weten over het project in De Wijert? Kijk dan eens op de projectpagina van De Wijert.